Haar huisdier heet Eddy. 26 jaar geleden werd haar kind dood geboren. Zijn naam zou Eddy zijn. Door complicaties werd ze onvruchtbaar. Maar nu heeft ze ook haar Eddy. Voor de derde keer al, met steeds dezelfde naam. Haar troost in moeilijke dagen, zelfs na 26 jaar.

Elkaar aanvoelen
Een jongen van 13 wordt gepest. Een jongen die zijn moeder elke avond zegt dat het eten weer zo lekker was. Ze zou hem zo graag eens een jaar gunnen zonder dat hij ligt te huilen in zijn bed. Hij heeft een hond. Het lijkt wel of ze mekaar op een bijzondere manier aanvoelen. Als hij ongelukkig is, is de hond dat ook. Op hetzelfde moment. Gelukkig hebben dieren geen  vooroordelen. Zij leven in het nu: geen spijt over gisteren, geen zorgen om morgen. Haar zoon wou dat hij dat ook kon.

Contacten leggen
An, erg in zichzelf gekeerd, heeft een hond. Sindsdien heeft ze contacten leren maken. De vraag “wat voor ras is dat?” opent lange gesprekken over huisdieren, mens en maatschappij. An wist niet dat dat ooit voor haar was weggelegd: op straat praten met vreemde mensen.

Slechtziende vrouw met geleidehond: veel meer dan een hulpmiddel. “Ze doet me niets anders dan goed. Als ze even mijn ogen likt, sidder ik van geluk. Ze opent mijn wereld. Mijn hond is mijn vrijheid. Nog nooit heb ik me zo verbonden gevoeld. Niet oog in oog, maar hart in hart. Met het hart kun je heel scherp zien. Het meest wezenlijke is voor ogen onzichtbaar.”

 

Slachtoffers van rampen ontwaren een lichtpuntje als ze hun huisdier terugvinden

 

Trauma’s verwerken
Bij rampen ontwaren sommige slachtoffers een lichtpuntje als ze na enkele dagen  hun huisdier terugvinden. Ze staan daar, te midden van meters puin, te schreien van blijdschap: “Ik ben zo gelukkig dat ik mijn kat terug heb. Zij is de enige die ik nog heb. Ik dacht dat ik na deze ramp alleen zou achterblijven.” Een brandweercommandant zegt dat hij blij is af en toe een huisdier terug te kunnen bezorgen aan een verweesd baasje. Hij is ervan overtuigd dat het weerzien van hun troeteldier mensen helpt om hun trauma’s te verwerken.

Delen & tragedies
Een dakloze met een hond. Mogelijk de laatste vriend die hem nog rest. Hij bekommert zich meer om de hond dan om zichzelf. Nog liever slapen in open lucht mét hond, dan zonder in één of ander bed. Eten wordt steevast gedeeld. Sterft hij, die vriend, dan volgt een tragedie.

Laten inslapen betekent: samen de ichtaatste wandeling. Samen de laatste bomen zien, de laatste zon, wolken en luchten. De laatste plas, het laatste poepzakje. Dan uiteindelijk die spuit en dan de laatste blik: redt mij. Helaas, nu ben ik machteloos. Ik kan niets meer voor je doen. Alleen eigenhandig je ogen sluiten, zodat ook dat laatste ritueel liefdevol verloopt. Hartverscheurend, verschrikkelijk. En als het bij het verlies een huisdier al zo hartverscheurend en verschrikkelijk  is, wat moet het dan zijn bij het verlies van een kind.