Het lichaam en/of de uithouding tot het uiterste drijven: voor sommige mannen vormt het de ultieme, nergens mee te vergelijken kick. En dat gevoel van écht te leven kan op verschillende manieren en plaatsen worden opgewekt: in de lucht, het zand of de fitness.

fm_009Jean-Pierre Ranocha | binnenkort drievoudig deelnemer Marathon des Sables

Waarom kies je voor deze ‘extreme’ activiteit?
“Die extreme activiteiten hebben er bij mij altijd al in gezeten. Voor ik bij de paracommando’s begon, heb ik twee jaar getraind bij de Vlaamse Bergsport Vereniging (VBV). Gewoon omdat ik wist dat ik bij de para’s veel zou moeten klimmen en dat niet mijn specialiteit was. Ik liep toen ook halve marathons, hield lange trektochten met de rugzak… – allemaal puur genieten voor mij. En waarom de Marathon des Sables? Ik wil dingen doen die andere mensen niet willen of kunnen doen. Zo wilde ik de eerste Belg zijn die hem al drie keer uitdeed. Maar nu blijkt dat er mij al een Waal voor is geweest. Dus het speelt al in mijn hoofd om ook in 2018 mee te doen en zo de eerste en enige Belg te worden die hem vier keer liep.”

Vind je wat je doet typisch mannelijk? Of heeft dat er niets mee te maken?
“Dat heeft er absoluut niets mee te maken. Ik zal zelfs meer zeggen: er doen ook dames mee aan de Marathon des Sables die beter zijn en meer gemotiveerd zijn dan ik. Alleen de leeftijd kan daar misschien een rol in spelen: ik ben nu 56 en ik denk niet dat er veel vrouwen zijn die op die leeftijd nog dergelijke extreme activiteiten willen ondernemen. Maar volgens mij kunnen dames alles wat een man kan, daar ben ik van overtuigd. Kijk maar naar evenementen als de Fisherman Friend’s StrongmanRun: daar doen ook heel wat vrouwen aan mee. Kortom, long live the ladies!”

Wat is de grootste kick die je tot nog toe hebt beleefd?
“Beroepsmatig is dat ongetwijfeld het behalen van mijn wijnrode muts bij de paracommando’s en de buitenlandse missies die ik heb gedaan: Somalië, Kosovo, Rwanda, Congo… – daar was altijd wel een beetje gevaar mee gemoeid, en dat heeft me altijd aangesproken. Gevoelsmatig zijn het dan weer mijn twee kinderen die voor de kick in mijn leven zorgen. Maar uiteraard was ook mijn eerste deelname aan de Marathon des Sables in 2015 een enorme belevenis. Nu, die activiteit is zo overweldigend dat elke editie speciaal is en zal zijn. Dus ook de derde die ik binnenkort mee zal lopen. De eindtijd speelt daarbij geen rol. Om je een voorbeeld te geven: ik loop 10 kilometer in 50 minuten. Niet slecht, maar ook geen wereldtijd. En dat vind ik geen probleem.”


 

Eros Devos | Belgisch kampioen bodybuilding bij U23

Waarom kies je voor deze ‘extreme’ activiteit?
“Ik vind bodybuilden een uitdagende sport, zowel voor lichaam en geest. Het maakt je niet alleen fysiek sterker, maar ook mentaal. De sport vergt namelijk veel doorzettingsvermogen: je moet bereid zijn om 2 uur per dag te sporten, of 7 maaltijden per dag te eten. Houd je je niet aan dit training- en voedingsschema, dan zul je daar ook de resultaten van ondervinden. Elke training probeer ik ook mijn grenzen te verleggen: meer gewicht te heffen, meer herhalingen van dezelfde oefening te doen… Mijn motivatie is dan ook om andere mensen te inspireren om een gezonde(re) levensstijl te volgen, waar sporten onderdeel van uitmaakt en doping uiteraard absoluut niet.”

Vind je wat je doet typisch mannelijk? Of heeft dat er niets mee te maken?
“Ik vind bodybuilden niet typisch mannelijk. Mannen worden wel eerder dan vrouwen geassocieerd met bodybuilden. Daar hebben sociale media zeker toe bijgedragen, omdat een gespierde man daar doorgaans sneller door omstanders wordt geaccepteerd dan een gespierde vrouw. Dat heeft ook alles te maken met stereotypen. Jammer, want ik vind het bij bodybuilden gewoon belangrijk dat je het voor jezelf doet. Als je besluit om te gaan bodybuilden omdat je het typisch mannelijk vindt, dan is dat jouw motivatie. Bij mij draait het om gewoon lekker in mijn vel te zitten, waardoor ik ook meer zelfvertrouwen krijg. Naar een doel toe werken en jezelf verbeteren is voor iedereen positief. Ongeacht geslacht of leeftijd.”

Wat is de grootste kick die je tot nog toe hebt beleefd?
“Mijn grootste kick was de FNBB Benelux Championships in oktober 2015 (Federation of Natural Bodybuilding). Ik werd toen eerste in mijn categorie Junioren. Het was een onbeschrijfelijk gevoel toen ik te horen kreeg dat ik eerste was geworden. Het voelde aan als de ultieme beloning voor al die maanden voorbereiden en energie opbouwen. Dit jaar, in oktober, zal ik opnieuw deelnemen, maar dan in de categorie Seniors. Dit jaar word ik namelijk 25 jaar oud en behoor ik niet meer tot de leeftijdscategorie van de Junioren.”


Cedric Dumont | professioneel base jumper, skydiver, jumpsuit flyer…

Waarom kies je voor deze ‘extreme’ activiteit? Wat is de motivatie erachter?
“De motivatie voor mij is eerst en vooral passie. Dat geldt niet alleen voor de activiteiten die ik beoefen: iedereen moet gewoon doen wat hij of zij graag doet. Verder is het bij mij een kwestie van grenzen verleggen, mezelf pushen en op die manier mezelf ook beter leren kennen. Wat ook meespeelt, is dat ik door het base jumpen of skydiven ook even kan ontsnappen aan onze al te absurde wereld. En dat is nog niet alles: wat ik doe is voor mij ook een aanleiding om veel te reizen, nieuwe mensen te leren kennen en dicht bij de natuur te blijven.”

Vind je wat je doet typisch mannelijk? Of heeft dat er niets mee te maken?
“De meerderheid van de ‘deelnemers’ aan deze sporten is inderdaad mannelijk, dus in die zin kun je het inderdaad wel als typisch voor ‘ons’ beschouwen. Nu moet ik wel zeggen dat er de laatste jaren meer en meer vrouwen opdagen. Ze blijven echter in de minderheid en, als ik even eerlijk mag zijn, het zijn ook altijd heel mannelijke vrouwen die met ons meedoen. Dus ja, ik maak deel uit van een community met heel veel testosteron. Soms is dat spijtig, omdat het ook zorgt voor ego- en machogedrag. Vrouwen zijn meer dan welkom om te springen en hun grenzen te verleggen!”

Wat is de grootste kick die je tot nog toe hebt beleefd?
“Ik moet je eerlijk zeggen dat ik het woord ‘kick’ echt niet graag hoor, net zo min als ‘stunt’. Dat zijn clichébegrippen, die tot op de draad versleten zijn. Bovendien is elke sprong en elke locatie anders, dus is er nooit iets dat er écht boven uitsteekt. Uiteraard zijn er altijd sprongen of vluchten die bijblijven, omdat het bijvoorbeeld op een uitzonderlijke plek was, maar dat heeft niets met kicks te maken. Voor mij draait alles om elke keer beter te worden in wat ik doe, meer controle te behouden en meer veiligheid te voorzien. Verder wil ik vooral mijn ervaringen delen en mensen inspireren om hun grenzen zelf te gaan verleggen.”